Pasty zawierające fluor

Po sukcesie związanym z fluoryzacją wody wodociągowej, wysunięto hipotezę, że miejscowe stosowanie fluoru również może prowadzić do jego wykorzystania i wbudowywania w strukturę zębów, oraz że korzystne działanie można osiągnąć dzięki rzadszemu stosowaniu preparatów o wyższym stężeniu fluoru. Bibby (7) rozpoczął jedne z pierwszych badań nad pastami do zębów i miejscowo stosowanymi związkami fluoru, ale nie zakończyły się one pełnym sukcesem .
Przegląd obejmujący tę pracę oraz wiele innych przygotował GK Stookey i przedstawił go na konferencji pod tytułem "Kliniczne zastosowanie związków fluoru"(8). Przeprowadzono wówczas około 8 badań nad fluorkiem sodu oraz środkami abrazyjnymi na bazie wapnia, ale w żadnym z nich nie zaobserwowano istotnego zmniejszenia częstości występowania próchnicy (9,10,11,12,13,14,15). Najbardziej prawdopodobnym wyjaśnieniem był brak synergicznego działania środków abrazyjnych i dodanych związków fluoru, ponieważ mogły one ze sobą wchodzić w reakcje, wytwarzając fluorek wapnia (16). Taka postać fluoru nie wchodzi w reakcję z powierzchnią szkliwa, a brak reaktywnej, zjonizowanej postaci fluoru był prawdopodobną przyczyną braku skuteczności tych pierwszych preparatów w profilaktyce próchnicy. W 1954 r. pojawiło się pierwsze doniesienie o skutecznej w warunkach klinicznych paście zawierającej fluor. Pasta ta zawierała fluorek cyny oraz poddany obróbce termicznej fosforan wapnia jako środek abrazyjny (17). To połączenie SnF2-Ca2P2O7 zostało wstępnie zaakceptowane przez Radę ds. Preparatów Stomatologicznych przy ADA poprzez zaklasyfikowanie do grupy B w 1960 r. Po przeprowadzeniu dodatkowych badań udowadniających działanie lecznicze, pastę zakwalifikowano do grupy A w 1964 roku (19) Uznanie działania profilaktycznego past skłoniło badaczy do ulepszania preparatów przy pomocy różnych substancji czynnych i środków ściernych.
Poszukiwanie coraz skuteczniejszych preparatów trwa do dzisiaj.